In a vast plain called “The Great Coop of Nations,” many different creatures lived together.
Some were small and fearful, others proud and hardworking, and some sly as foxes.
But above them all stood the Golden Rooster — enormous, radiant, and with a voice so powerful it made the earth tremble.
Every morning he climbed onto the tallest fence and crowed:
— “Whoever stands with me shall have grain, protection, and power!”
And immediately, most of the chickens rushed behind him.
Not because they loved him.
Not because they believed he was just.
But because they feared being left alone when the foxes came or the storms arrived.
Some chickens even bragged proudly:
— “Look at us! We stand beside the strongest!”
And the louder the Rooster crowed, the more they praised him.
At the far edge of the coop, however, lived a small gray sparrow.
It had no claws, no strength.
Only clear eyes that could see things for what they truly were.
One day the sparrow asked:
— “If tomorrow the Rooster grows weak and another stronger beast appears, where will all these chickens go then?”
The animals laughed.
— “Wherever the strongest wind blows,” whispered an old hen. “Most creatures do not seek what is right. They seek the winner.”
Seasons ped, and one day a Black Eagle descended from the mountains.
He was fiercer, stronger, and flew higher than the Golden Rooster ever could.
And then something strange happened.
The same chickens who had praised the Rooster yesterday suddenly cried:
— “We always believed in the Eagle!”
The sparrow finally understood that in the Great Coop, very few creatures truly believed in anything.
Most simply changed sides the way the wind changes direction.
And so the sparrow learned that in the world of animals — and of humans — many follow the powerful not out of respect, but out of fear of standing alone.

This story and accompanying imagery are entirely fictional and allegorical in nature. They are intended solely as creative expression and social commentary, and do not represent my personal views, political beliefs, or endorsements of any country, group, or individual. Any resemblance to real-world events or entities is purely interpretive and should not be taken as factual or defamatory.

Σε μια απέραντη πεδιάδα που την έλεγαν «Το Μεγάλο Κοτέτσι των Εθνών», ζούσαν πολλά διαφορετικά ζώα.
Άλλα ήταν μικρά και φοβισμένα, άλλα περήφανα και εργατικά, κι άλλα πονηρά σαν αλεπούδες. Όμως πάνω απ’ όλους στεκόταν ο Χρυσός Πετεινός — τεράστιος, λαμπερός και με φωνή που έκανε τη γη να τρέμει.
Κάθε πρωί ανέβαινε πάνω στον ψηλότερο φράχτη και λαλούσε:
— «Όποιος είναι μαζί μου, θα έχει σπόρους, ασφάλεια και δύναμη!»
Και τότε οι περισσότερες κότες έτρεχαν πίσω του.
Δεν τον ακολουθούσαν επειδή τον αγαπούσαν.
Ούτε επειδή πίστευαν πως ήταν δίκαιος.
Τον ακολουθούσαν γιατί φοβόντουσαν μήπως μείνουν μόνες όταν θα έρθει η αλεπού ή η καταιγίδα.
Μερικές κότες μάλιστα καμάρωναν:
— «Κοιτάξτε μας! Είμαστε στο πλευρό του ισχυρότερου!»
Και όσο πιο δυνατά λαλούσε ο Πετεινός, τόσο πιο πολύ τον επαινούσαν.
Στην άκρη όμως του κοτετσιού ζούσε ένα μικρό γκρίζο σπουργίτι.
Δεν είχε νύχια ούτε δύναμη.
Μόνο μάτια που έβλεπαν καθαρά.
Μια μέρα ρώτησε:
— «Αν αύριο ο Πετεινός γεράσει και εμφανιστεί άλλος πιο δυνατός, τότε πού θα πάνε όλες αυτές οι κότες;»
Τα ζώα γέλασαν.
— «Εκεί που φυσά ο δυνατός άνεμος», είπε μια γριά κότα χαμηλόφωνα. «Τα περισσότερα πλάσματα δεν ψάχνουν το σωστό· ψάχνουν τον νικητή.»
Πέρασαν οι εποχές και κάποτε εμφανίστηκε ένας Μαύρος Αετός από τα βουνά.
Ήταν πιο δυνατός, πιο άγριος και πετούσε ψηλότερα από τον Χρυσό Πετεινό.
Και τότε συνέβη κάτι παράξενο.
Οι ίδιες κότες που μέχρι χθες ύμνησαν τον Πετεινό, άρχισαν να φωνάζουν:
— «Πάντα πιστεύαμε στον Αετό!»
Το σπουργίτι κατάλαβε τότε πως στο Μεγάλο Κοτέτσι λίγοι είχαν πραγματική πίστη.
Οι περισσότεροι άλλαζαν στρατόπεδο όπως αλλάζει ο άνεμος κατεύθυνση.
Κι έτσι έμαθε πως στον κόσμο των ζώων — αλλά και των ανθρώπων — πολλοί δεν ακολουθούν τον δυνατό επειδή τον σέβονται, αλλά επειδή φοβούνται να σταθούν μόνοι τους.